Combinatiefunctie cultuur: een baan voor een kunstenaar die met één been in een school en met het andere in een kunstorganisatie staat. Is dit een zegen of een ambtelijk gedrocht? Ik denk zelf dat het vooral een buitenkans is. Scholen kunnen voor langere tijd een kunstenaar in huis halen, een beeldend kunstenaar of musicus die een hele dag per week zowel binnenschools als buitenschools, samen met leerkrachten of zelfstandig met kinderen aan creatieve projecten werkt. We hebben er met Yo! Opera ontzettend veel zin in om na drie jaar pionieren op projectbasis, binnenkort met een componist in residence elke week een hele dag in de Utrechtse wijk Ondiep te kunnen zijn. Wat voor muziek gaat daaruit komen?
Maar de naam combinatiefunctie doet denken aan een ingewikkelde nieuwe richtlijn voor stadsinrichting of volksgezondheid. Zou dat de reden zijn dat de basisscholen in Ondiep, waar ik met Yo! Opera werk, de kat uit de boom kijken? Of komt het doordat de leerkrachten en scholen in de vogelaarwijken waar de combinatiefuncties voor bedoeld zijn, er pas als allerlaatste over mogen meepraten?
Geweldig vond ik het – een jaar geleden - dat het Utrechtse ambtelijk apparaat zo visionair was om kunstinstellingen vanaf het begin mee te laten denken over de invulling van deze nieuwe regeling. Na twee keer brainstormen waren we er klaar voor om van de scholen te horen wat zij zouden willen. Maar nee, hoe oliedom kan je zijn, eerst moest er een jaar lang vergaderd worden met overkoepelende schoolbesturen over richtlijnen en raamovereenkomsten. Met als resultaat dat de collegascholen in Ondiep waarmee onze Rietendakschool in spiksplinternieuw brede schoolverband gaat samenwerken afwachtend zijn. En geef ze eens ongelijk. Wat voor aandachts-, pracht of krachtmirakel is er nu weer verzonnen? Is die combinatiekunstenaar een buitenkans of het zoveelste goedbedoelde paard van Troje?
